Eskişehir’de bir sorun olduğunu farz edelim.

Elimizde de beş il başkanı olsun…

Ben de bu sorunun çözümü için il başkanlarının kapısını çalayım.

Sizce hangisinden, nasıl bir yanıt alırdım?

AK Parti, YENİ Parti, MHP, İYİ Parti ve CHP üzerinden kafamda bir canlandırma yaptım. Canlandırırken kahkaha attığım da oldu.

Önce bir sorun bulayım.

Tamam, tamam, Millet Bahçesi demeyeceğim!

Hatboyu sorununu düşünün.

Farz edelim ki bu sorunu il başkanları çözebiliyor.

Ben de kapı kapı gezmeye başlıyorum.

İlk olarak AK Parti İl Başkanı Gürhan Albayrak’ın kapısını çalıyorum.

Başkanım, Hatboyu’nda çok büyük bir problem var. Bu sorun nasıl çözülecek?

“Özge, gel. Bisküvi yer misin? Yaparsa AK Parti yapar. Yapıyoruz! İhale süreci tamamlandı. En geç ocak ayında tamamlanmış olacak. Bu şehir için elimden geleni yapıyorum. Tek sevdamız Eskişehir. Al, simit ye!”

(Elime simit veriyor.)

“Yine de yazıyorlar beni…”

Neyse başkanım, ben bir de Talat Başkan’a uğrayayım.

“Onlar daha kendi içlerinde barışamıyorlar, Hatboyu’nu mu çözecekler Özge? Zaten kovulmuş il başkanı.”

Başkanım, kovulmadı. İhraç edildi Talat Bey…

“Kovuldu işte! Kovuldu demenin başka yolu değil mi?”

O da doğru…

Neyse, ben çıkayım başkanım.

“Hadi, Rabbim yolunu açık etsin.”

Şimdi de Talat Bey’in kapısını çalıyorum.

“OOOO! Özge Hanım, hoş geldiniz!”

Hoş bulduk Talat Bey…

“Ne içersiniz?”

Ben bir Türk kahvesi alayım, varsa…

“Oya, biz kahve alalım.”

Başkanım, Hatboyu sorununu nasıl çözeceğiz?

O esnada beni dinlemiyor.

Kafası bambaşka bir yerde…

“Maskem düştü ya Özge Hanım…”

He, benim yazım değil mi?

“Özge Hanım da bana böyle bir yazı yazmıştı…”

Kahkahalar atıyoruz.

Başkanım, Hatboyu…

“Özge Hanım, Talat Yalaz iyi ki var! Ne Talat’mış arkadaş! Bütün düşmanları aynı masada topladı.”

Vallahi öyle, ben de şok oluyorum başkanım.

Ama beni yine dinlemiyor.

Neyse başkanım, ben gideyim.

MHP İl Başkanı Ayhan Sezer’le görüşmem var.

“Tamam Özge Hanım, yine bekleriz.”

Ayhan Bey’in kapısını çalıyorum.

Her zamanki kibarlığıyla karşılıyor beni.

“Özge Hanım, nasılsınız?”

Ayhan Bey, bir sorunumuz var.

“Tabii, buyurun.”

Efendim, Hatboyu’nda çok büyük bir sorun var.

“Öyle mi Özge Hanımcığım? Çok üzüldüm gerçekten.”

Sağ olun başkanım, ben de üzüldüm.

Ben en iyisi gideyim.

“İyi günler Özge Hanımcığım.”

CHP İl Başkanı Volkan Enver Kılıç’ı arıyorum.

“Yaa Özge, hayırdır? Sen beni yazıp duruyorsun.”

Yazarım, yazmam. Size ne?

“Bak, yazmayacaksın!”

Sen kimsin de bana talimat veriyorsun?

“Hatboyu bir nevi bizim!”

AKP’li mi oldun sen?

“Bak Özge!”

Hadi be!

Ve beni kovalıyor…

Son olarak İYİ Parti’ye gidiyorum.

Serdar Ulucan yanıma yavaş yavaş geliyor.

“Ben Özge’yi çok eski tanırım. Arkadaşım. MHP’deyken gelir giderdi hep.”

Başkanım, Hatboyu’nu söyleyecektim…

“Kuantum yalan çıktı Özge…”

Kuantum yalan çıkmaz…

“Özge’ye bir gün bir laf soktum. Seçim zamanı ortam gergin, sorduğu soruya bak!”

Birde bir ara bana bir yükleniyordu, arkadaşlar hep gerekeni yapalım dediler, ben durun Özge benim eski arkadaşımdır dedim.

“Ben gideyim başkanım.”

“İyi günler Özge, gene gel…”

“Gelirim başkanım.”

Neyse, bütün bu görüşmelerin ardından soluğu Hatboyu’nda alıyorum.

Bir de kendisine sorayım dedim.

Hatboyu, sen ne diyorsun bu işe?

Beş il başkanının kapısını çaldım.

Kimi bisküvi ikram etti, kimi kahve söyledi, kimi beni dinlemedi, kimi de neredeyse kapı dışarı etti.

Ama senin sorun hâlâ ortada!

Hatboyu bir iç çekti…

“Özge Hanım, vallahi ben de yoruldum artık. Gelenim gidenim çok ama derdimi dinleyenim yok. Kimi ihale diyor, kimi kahve içiyor, kimi birbirini konuşuyor. Ben hâlâ aynı yerde bekliyorum.

Bir simit verdilerse sana, afiyet olsun. Kahveni de içmişsin. Ama benim derdime bir çare bulan çıkmadı!

Benim artık ne siyasete ne de verilen sözlere inancım kaldı. Gelen fotoğraf çektiriyor, giden açıklama yapıyor. Bir tek ben yerimde sayıyorum.

Şunu da söyleyeyim Özge Hanım; beni herkes sahipleniyor ama kimse üstlenmiyor!”

Haklısın Hatboyu, vallahi haklısın.

Ben de artık ne diyeceğimi bilemedim.

İl başkanlarından hayır çıkmadı dostum. Bir de milletvekillerini dolaşayım diyorum.

Belki içlerinden biri senin sesini duyar.

Hatboyu arkamdan seslendi:

“Özge Hanım, vekilleri de dolaş ama gelirken bir de kulak getirin. Çünkü burada eksik olan şey tam da o!”

Epey kahkaha atıyorum.

Ama Hatboyu gülmüyor…