Eskişehir Esnaf ve Sanatkârlar Odaları Birliği Başkanı Adnan Karamanlı’nın, Kurşunlu Külliyesi'ndeki tahliye süreci ve müzelerin kapatılmasına yönelik tartışmaların ardından yaptığı açıklamada, "Bu şehrin bir abisi yok, Eskişehir'e yazık oldu!" ifadesini kullanması dikkatimi cezbetti.
Kurşunlu Külliyesi’nin tahliyesi bir yana, Karamanlı’nın “şehrin abisi yok” sözü kesinlikle doğru bir tespit.
Nitekim:
Eskişehir’in çevre yolundan havalimanına kadar kronikleşmiş pek çok sorunu olduğu malum…
Bununla birlikte siyasi arenada neredeyse hiçbir konuda çözüm üretilemediğine tanık oluyoruz.
Her kafadan bir sesin çıktığı ve siyasi kutuplaşmanın akıl almaz seviyelere ulaştığı bir süreç...
Hal böyle olunca bahse konu ‘abi’ ihtiyacı çok daha net hissediliyor.
Ama bana sorarsanız “o tren çoktan kaçtı” efendim.
Sebebine gelecek olursak; vakti zamanında bu şehrin bir abisi vardı, adı da Kemal Unakıtan’dı. AK Parti Genel Merkezi’nde ve kabinede de kendisine bu ünvanla hitap edilirdi: “Kemal Abi” denilirdi.
2007 genel seçimlerinde AK Parti'den Eskişehir Milletvekili seçilen Unakıtan, 60. Türkiye Hükûmeti'nde de Maliye Bakanı olarak görev aldı.
“Para bende, siz işinize bakın, yatırım yapın, proje getirin” diyen bir milletvekilimiz ve de Bakan’ımız vardı.
Eskişehirli değildi ama eşi Ahsen Hanım sebebiyle Eskişehirlilerin eniştesiydi.
Çok geçmeden de enişte unvanından ağabeyliğe terfi etti ve şehrin Kemal Abi’si olmayı başardı.
“Şehirde hangi kurumun sorunu var, nerede bir anlaşmazlık yaşanıyor?” partisi fark etmeksizin herkes ona koşardı. O da adaletli bir şekilde ne gerekiyorsa yapar, taraflar arasındaki sorunu çözüme kavuştururdu.
Ama sadece bundan dolayı “şehrin abisi” olmadı.
Bugün gördüğümüz çevre yolundaki batçıklar ve yolun üç şeride çıkarılması, şehir merkezinden geçen tren yollarının yer altına alınması, Eskişehir’in hızlı tren güzergahına dahil edilmesi, havalimanından yurt içi tarifeli uçuşların başlaması, Eskişehirspor’un süper lige çıkması. Ve daha pek çokları…
Hepsi rahmetli Unakıtan sayesinde sağlandı. Üstelik sadece iki yıl gibi kısa sürede.
Peki sonra ne oldu?
Bunca hizmetin ve ağabeyliğin karşılığını verebildik mi?
Gereken vefayı gösterebildik mi?
Ne gezer!
Her soruna koşan ve kırk yılda göremeyeceğimiz hizmeti iki yılda önümüze seren şehrin abisini, iki heykel ile üç köprünün ferforjesine ve bir de Venedik çakması gondola tercih ettik.
Ve 2009 yerel seçimlerinde Unakıtan’ın siyasi hayatını bitirdik.
Maalesef olan bu.
Hal böyle olunca Ankara bir daha bu şehre bir abi gönderir mi?
Ya da empati yapalım; böylesi bir tabloda, siz olsanız gönderir miydiniz?
Neticede “o tren çoktan kaçtı” ki bir daha da gelmez efendim.
Yorum sizlerin.
Bendeniz cuma günü yine buradayım.
Beklerim efendim.
GÜNÜN SÖZÜ:
İnsanlar sahip oldukları nimetlerin değerini, onları kaybedince anlar.
- Titus Maccius Plautus
