Beş asırdır ayaktayım, şimdi kime ait olduğumu soruyorlar!

Ben Kurşunlu Külliyesi…

Beni tanıyor musunuz?

Öyle uzaktan bakıp kubbelerimi seyretmekten, taş duvarlarımın önünde fotoğraf çektirmekten söz etmiyorum. Beni gerçekten tanıyor musunuz?

Benim taşlarımın arasında kaç hayatın saklı olduğunu, kaç duanın göğe yükseldiğini, kaç yolcunun yorgunluğunu kapımın eşiğinde bıraktığını biliyor musunuz?

Ben beş asırdır buradayım.

Siz daha bu şehrin hangi sokakta büyüyeceğine karar vermeden önce de buradaydım. Osmanlı’nın ihtişamlı günlerini gördüm. Kanûnî’nin adını duvarlarıma kazıdım. Çoban Mustafa Paşa’nın vakfıyla hayat buldum.

1515’lerden itibaren yükselen duvarlarımın her bir taşı bir maksada hizmet etti.

Ben yalnızca bir cami değildim.

İçimde ibadet vardı, ilim vardı, misafir vardı, aş vardı, emek vardı. Mevlevî dervişlerinin ayak sesleri yankılanırdı avlularımda. Semanın dönen etekleri, insanın kendi içine yaptığı yolculuğa eşlik ederdi.

Mutfağımda yemek pişerdi. Soframda yoksulun da yolcunun da yeri vardı. Kapımdan giren kimsenin kim olduğunu, hangi makamdan geldiğini, ne kadar serveti olduğunu sormazdım.

Çünkü ben insanı ağırlamak için yapılmıştım.

Yüzyıllar geçti…

İmparatorluklar değişti, yönetimler değişti, insanlar değişti. Ben kaldım.

Kimi zaman onarıldım, kimi zaman sessizliğe terk edildim. Kimi zaman yeniden hatırlandım. İçimde sanat yaşadı, kültür yaşadı, zanaat yaşadı.

Lületaşının ustalarıyla, camın ateşle buluştuğu sanatçılarla yeniden nefes aldım.

Şimdi ise yine konuşuluyorum.

Bu defa başka bir sebeple…

Kimin olacağım tartışılıyor.

Vakıflar mı sahip çıkacak, Büyükşehir Belediyesi mi? Odunpazarı mı, başka bir kurum mu?

Bana sorarsanız, ben bu soruların hiçbirine kırılmam. Ama bir şeyi merak ederim:

Bunca yıldır ayakta durduğum halde, neden bugün bana kimin sahip olacağı konuşuluyor da benim nasıl yaşatılacağım yeterince konuşulmuyor?

Ben bir tapu kaydından ibaret değilim.

Ben bir kurumun envanterindeki taşınmaz da değilim.

Ben Eskişehir’in hafızasıyım.

Beni yaptıran Çoban Mustafa Paşa, vakfıyla bir hayır kapısı açmıştı. Benim varlık sebebim birilerinin mülkiyet duygusunu tatmin etmek değil, insanlara hizmet etmekti.

Beni kim yönetecekse önce bunu anlamalı.

Benim avlularımda siyasi hesapların değil, kültürün sesi duyulmalı.

Kapılarım turistlere açık olmalı. Sanatçılarım eserlerini sergileyebilmeli. Esnafım ekmeğini kazanabilmeli. Gençlerim tarihini öğrenebilmeli. Çocuklarım burada geçmişiyle tanışabilmeli.

Beni yönetmek isteyenler, önce bana bir gelecek tasarlamalı.

Beni isteyen çok olabilir.

Ama beni anlayan kaç kişi var?

Bir de size bir şey söyleyeyim mi?

Ben kimsenin olmak istemiyorum.

Ben Eskişehir’in olmak istiyorum.

Ama Eskişehir derken bir belediyeyi, bir siyasi partiyi, bir makamı kastetmiyorum.

Ben bu şehrin insanının olmak istiyorum.

Beni kimin yönettiğinden çok, kimin koruduğuyla ilgileniyorum. Kimin tabelasını taşıdığımdan çok, kapımdan kimlerin girebildiğine bakıyorum.

Çünkü ben beş yüz yıldır buradayım.

Sizler gelip geçeceksiniz.

Benim kubbelerimin altında nice iktidarlar, nice makam sahipleri, nice iddialı insanlar gelip geçti.

Hepsinin sesi bir gün sustu.

Benim taşlarım ise hâlâ konuşuyor.

Şimdi son bir sözüm var:

Beni paylaşmak için değil, yaşatmak için yarışın.

Bana sahip çıkmak, beni bir kurumun hanesine yazmakla olmaz.

Bana sahip çıkmak, beş yüz yıllık emaneti gelecek beş yüz yıla taşıyabilmektir.

Ben Kurşunlu Külliyesi…

Kimsenin siyasi hatırası değil, bir şehrin ortak hafızası olmak istiyorum.

Ve inanın, benim en büyük arzum hâlâ aynı:

Kapılarım açık kalsın.

İnsanlar gelsin.

İçimde hayat olsun.

Çünkü ben taşlardan yapılmış olabilirim ama aslında yaşayan bir hafızayım.