AK Parti’de son dönemde dikkatimi çeken, üzerinde biraz düşünülmeyi hak eden çok ince bir ayrıntı var.

Aslında benim bir ifadem var ya hani,

Naneli şeker yemişçesine ferahlatan bir ayrıntı.

Parti tabanında adeta yeni bir refleks gelişmiş durumda: Birbirinden ayırabilme refleksi…

Ne mutlu…

Şöyle ki;

Şu fon meselesine ve bu meseleyle ilişkilendirilen isimlere yönelik ciddi bir öfke var. Kızgınlık var, tepki var, hayal kırıklığı var.

İnsanlar konuşuyor, sorguluyor, eleştiriyor. Hatta meseleye adı karışanlara yönelik tepkilerini hiç saklamıyorlar.

Ancak bütün bu öfkenin çok dikkat çekici bir sınırı var.

Recep Tayyip Erdoğan!

İşte tam bu noktada farklı bir siyasi refleks devreye giriyor.

Yaşananlara kızılıyor ama Erdoğan’a kızılmıyor. İddialara tepki gösteriliyor ama bu tepkinin Erdoğan’a yönelmesine özellikle dikkat ediliyor.

Sanki taban, kendi içinde görünmez bir çizgi çekmiş durumda.

Bir tarafta eleştirilenler, sorgulananlar, hesap vermesi gerektiği düşünülenler…

Diğer tarafta ise bütün bu tartışmaların dışında tutulmaya çalışılan Erdoğan.

Üstelik bu ayrım öyle gelişigüzel de yapılmıyor. Titizlikle korunuyor.

Çünkü AK Parti seçmeninin önemli bir kesimi açısından Erdoğan’a duyulan bağlılık, parti kadrolarına, yöneticilere ya da dönemsel siyasi tartışmalara duyulan memnuniyetle aynı şey değil.

Burada bir lider bağlılığından, yıllar içinde oluşmuş bir siyasi aidiyetten ve duygusal bir ilişkiden söz ediyoruz.

Ne kadar kıymetli…

Bir başka ifadeyle seçmen, parti içindeki aktörleri eleştirme hakkını kendinde görürken liderine duyduğu muhabbeti bu eleştirilerden ayrı tutabiliyor.

Aslında sevindirici olan tabanın her gelişmeyi aynı kefeye koymadığını bilmek güzel.

İkincisi, siyasi aidiyetin zaman zaman parti yönetiminden bağımsız bir alana taşınabildiğini bilmek daha güzel.

Ve belki de en önemlisi, lider ile lider adına hareket edenlerin aynı sorumluluk terazisinde değerlendirilmediğini görmek.

Acı bir durumun tek güzel tarafı.

Bir siyasi hareketin bütün yükünü liderin şahsi itibarı taşıyorsa, o hareketin diğer aktörleri kendi sorumluluklarıyla ne zaman yüzleşecek?

Bugün AK Parti tabanında gördüğümüz ayrıştırma kabiliyeti belki de tam olarak bu sorunun üzerinde düşünmemizi gerektiriyor.

Herkese kızgınlık var.

Herkese itiraz var.

Ama Erdoğan’a duyulan hasbi muhabbet, bütün bu tartışmaların üzerinde, ayrı bir yerde muhafaza ediliyor.

Siyasetin en dikkat çekici tarafı da bazen tam burada ortaya çıkıyor:

İnsanlar bir davanın içindeki isimlere güvenini kaybedebilir ama o davayla özdeşleştirdikleri lidere olan inançlarını aynı hızla kaybetmeyebilirler.

Bu, siyasette aidiyetin ne kadar güçlü; hesap sorma mekanizmasının ise ne kadar karmaşık olabileceğini gösteren önemli bir tablo.

Ahhh Reis, sizi belki de politikadan ziyade sizden / bizden zannettikleriniz yordu…

Ama illa ki vardır ecri.