YENİ Parti Odunpazarı İlçe Başkanı Cevahir Çalıkuşu’nu “Nasıl Olacak Bu İşler” programına konuk ettik.
Cevahir Hanım’ı henüz pek kimse tanımazken, “Ben kendisini geçmişten de tanırım” demiştim.
Odunpazarı İlçe Kongresi malum, oldukça hareketli geçmişti.
Cevahir Hanım adaylığını açıkladığında, “Tanınmıyor” eleştirileri de yapılmıştı.
Benimse kendisiyle yıllar öncesine dayanan bir tanışıklığım vardı.
O yıllarda bir gazetede aylık bir dergi çıkarıyorduk.
Dergimizde yaşam röportajlarına da yer veriyorduk.
Cevahir Hanım’la da çocuk hakları üzerine bir röportaj yapmıştık.
Yanlış hatırlamıyorsam, bu röportaj Ali Naki Abi aracılığıyla gerçekleşmişti.
Yıllar öncesinden kalan bir tanışıklık…
Kendisini tanımıyoruz diyenlere de bu bilgiyi aktarmıştım.
Geçtiğimiz günlerde Millet Bahçesi’nde buluştuk Cevahir Hanım’la.
O da bana aynı şeyi söyledi:
“Aslında bizim tanışıklığımız yıllar öncesine dayanıyor.”
Gülümsedim.
Bir tek ben hatırlıyorum sanmıştım.
Meğer onun hafızası benden daha iyiymiş.
Üstelik geçmişte, başka haber konularıyla ilgili de mesajlaştığımızı söyledi.
O da gözümde canlandı.
Ama asıl sürpriz, ardından anlattığı bir anıydı.
Hani geçmişte tanıdığınız, uzun yıllar görmediğiniz biriyle ansızın yolda karşılaşırsınız ya…
Ayaküstü kısa bir sohbet edersiniz.
Sonra da içinizden, “Gördüğüme sevindim” diyerek yolunuza devam edersiniz.
İşte öyle bir karşılaşmanın, yıllar sonra yeniden hatırlanan bir hikâyesi…
Cevahir Hanım bir gün Ali Naki Abi’yle birlikte bir haber için ofisine gittiğimizi hatırlattı.
Yanımızdaki arkadaşlara…
Sonra bizi ofisine davet ettiğini…
Hatta bize Küba kahvesi ikram ettiğini…
Sonrası daha da güzeldi.
Kahvenin fotoğrafını çekip Twitter’da, “Solcular Küba kahvesi içer” diye paylaşmışım.
Güldüm.
O kadar canlı geldi ki o anı gözümün önüne…
Sanki dün yaşanmış gibi.
Tabii, her ortamda Twitter bağımlılığımı ortaya koymuş olmam da ayrı bir mesele!
Eee, şimdi ne diyeyim ben bu anıya?
Yıllar geçmiş, insanlar değişmiş, hayat herkesi başka yollara savurmuş.
Ama bir kahve fotoğrafı, birkaç kelimelik bir paylaşım ve yıllar öncesinden kalan bir hatıra, insanı bir anda geçmişe götürmeye yetmiş.
Bazen bir insanı yeniden tanımak için uzun uzun konuşmaya gerek yoktur.
Bir anı yeter.
Bir kahve yeter.
Bir gülümseme yeter.
Küba kahvesi…
Cevahir Hanım…
Gördüğüme sevindim.
